Teatr Wielki w Warszawie, zwany również Wielką Operą, był jednym z najważniejszych symboli kulturalnych stolicy. Wzniesiony w 1833 roku według projektu włoskiego architekta Antonio Corazziego, imponował neoklasycystyczną fasadą i monumentalną skalą. Przez ponad sto lat stanowił centrum życia artystycznego, goszcząc na swojej scenie najwybitniejszych twórców opery, baletu i teatru.
We wrześniu 1939 roku, podczas niemieckiego nalotu na Warszawę, gmach został poważnie uszkodzony. Zniszczenia były duże, ale ocalała część fasady dawała nadzieję na odbudowę. Te nadzieje prysły w 1944 roku, gdy po wybuchu Powstania Warszawskiego Niemcy celowo doprowadzili do zniszczenia budynku. Wysadzono wnętrza, a wokół pozostało jedynie morze gruzów. Ocalały tylko fragmenty ścian i kolumnady, które przez kolejne lata stały jako ponure świadectwo zagłady miasta.
Po wojnie zdecydowano się na odbudowę teatru. Prace trwały kilkanaście lat, a ich zwieńczeniem było ponowne otwarcie w 1965 roku. Nowy projekt autorstwa Bohdana Pniewskiego zachował ocalałe elementy fasady, jednak wnętrze zaprojektowano na nowo, nadając mu powojenny, modernistyczny charakter. Mimo że instytucja Teatru Wielkiego istnieje do dziś, jego przedwojenna forma i wyjątkowa atmosfera zostały utracone na zawsze.
Dla wielu warszawiaków pierwotny Teatr Wielki to już tylko wspomnienie — symbol dawnej Warszawy, której już nie ma, i kultury, którą wojna próbowała wymazać z mapy i pamięci miasta.
