Maria Józefa Zientara-Malewska (1894–1949) to postać, która na trwałe wpisała się w historię Warszawy, choć na pierwszy rzut oka jej nazwisko nie jest powszechnie rozpoznawalne. Była nauczycielką, poetką i społeczniczką, która w trudnych czasach międzywojnia angażowała się w edukację i działalność kulturalną stolicy.
Choć nie zdobyła szerokiej sławy na skalę krajową, jej praca miała ogromne znaczenie lokalne. Przez wiele lat związana z warszawskimi szkołami, poświęciła się propagowaniu języka polskiego i literatury wśród młodzieży, często w warunkach ograniczonych zasobów i niełatwych realiów społecznych.
Podczas okupacji niemieckiej Maria Zientara-Malewska aktywnie działała w podziemiu edukacyjnym, uczestnicząc w tajnym nauczaniu, które miało na celu zachowanie polskiej tożsamości narodowej i kulturowej wśród młodych warszawiaków. Dzięki jej zaangażowaniu setki dzieci i młodzieży mogły kontynuować naukę mimo represji.
Po wojnie Zientara-Malewska kontynuowała swoją pracę pedagogiczną, a także rozwijała działalność literacką, publikując poezję i eseje o tematyce społecznej oraz patriotycznej. Jej twórczość, choć nieznana szerokiej publiczności, była ceniona w kręgach intelektualnych Warszawy.
Dziś Maria Józefa Zientara-Malewska jest symbolem codziennej, niepozornej walki o kulturę i edukację w stolicy, a jej postawa przypomina o roli zwykłych ludzi, którzy w cieniu wielkich wydarzeń budowali fundamenty polskiej tożsamości i odrodzenia po wojennych zniszczeniach.
