Loda Halama była jedną z największych gwiazd polskiej sceny międzywojennej – tancerką, aktorką i symbolem elegancji epoki rewii. Urodzona w Warszawie, od najmłodszych lat występowała na scenie, debiutując w zespole swojego ojca, znanego choreografa Feliksa Halamy. W latach 20. i 30. występowała w najpopularniejszych warszawskich teatrach rewiowych: „Morskim Oku”, „Cyruliku Warszawskim” i „Ali Babie”, gdzie zachwycała publiczność precyzją ruchu, ekspresją i scenicznym wdziękiem.
Halama była uosobieniem nowoczesnej kobiety lat 30. – niezależnej, świadomej swojego talentu i urody. Występowała również w filmach, m.in. w „Manewrach miłosnych” i „Piętro wyżej”, współtworząc wizerunek artystki łączącej taniec, muzykę i teatr. Jej sława wykraczała poza granice Polski – występowała w Paryżu, Londynie i Wiedniu, przywożąc do Warszawy echa światowej kultury estradowej.
Znaczenie Lody Halamy dla Warszawy polega na tym, że uosabiała artystycznego ducha miasta – jego energię, humor i elegancję. Dzięki niej stolica była postrzegana jako europejskie centrum rozrywki, gdzie sztuka taneczna i kabaretowa osiągały poziom światowy.
