Kawiarnia Ziemiańska, mieszcząca się przy ulicy Mazowieckiej 12, była jednym z najważniejszych ośrodków życia artystycznego i literackiego międzywojennej Warszawy. Od lat 20. gromadziła elitę intelektualną stolicy – poetów, malarzy, dziennikarzy i aktorów. To tu spotykali się Skamandryci: Julian Tuwim, Antoni Słonimski, Jan Lechoń, Kazimierz Wierzyński i Jarosław Iwaszkiewicz.
Ziemiańska była czymś więcej niż kawiarnią – stanowiła nieformalną akademię literatury i miejsce narodzin wielu idei artystycznych. Przy stolikach toczono gorące dyskusje o sztuce, polityce i obyczajach, a atmosfera łączyła w sobie swobodę bohemy z błyskiem warszawskiego salonu. Na piętrze mieściła się część artystyczna, gdzie przesiadywali malarze i aktorki, na dole – literaci i dziennikarze.
Dla Warszawy Ziemiańska była symbolem tętniącego życia intelektualnego i otwartości na nowe prądy. Jej legenda przetrwała w pamięci i literaturze jako synonim twórczej wolności, humoru i elegancji – ducha miasta, które w latach 20–30 było jednym z najżywszych ośrodków kultury w Europie Środkowej.
