Dorota Seydenmann (ok. 1898–1942/1943) była malarką związaną z nurtem koloryzmu i ruchem kapistów. Studiowała w warszawskim ASP (1916–1920), a później w krakowskiej ASP u Wojciecha Weissa, Józefa Pankiewicza i Felicjana Kowarskiego. W 1925 roku wyjechała do Paryża, gdzie związała się z grupą „Komitet Paryski”, rozwijając własny, intensywnie kolorystyczny styl.
Tworzyła pejzaże, martwe natury i kompozycje figuralne, w których barwa odgrywała główną rolę. W czasie wojny, ukrywając się z pomocą Hanny Rudzkiej-Cybisowej, została zdradzona i aresztowana, a następnie zamordowana.
Znaczenie Seydenmann dla Warszawy polega na tym, że była jednym z ogniw łączących miasto z nowoczesnymi trendami europejskiej sztuki. Jej prace, choć dziś nieliczne, pokazują, że Warszawa była w dwudziestoleciu międzywojennym miejscem, gdzie rodziły się talenty otwarte na świat, zdolne tworzyć dzieła pełne odwagi i barwnej ekspresji.
