Arnold Szyfman był wybitnym reżyserem, organizatorem życia teatralnego i założycielem Teatru Polskiego w Warszawie – jednej z najważniejszych instytucji kulturalnych II Rzeczypospolitej. Ukończył filozofię na Uniwersytecie Jagiellońskim, lecz jego pasją od początku był teatr. W 1913 roku otworzył Teatr Polski, który pod jego kierownictwem stał się wzorem nowoczesnej sceny europejskiej – zarówno pod względem repertuaru, jak i techniki scenicznej.
W latach 20. i 30. Szyfman wprowadził do warszawskiego życia teatralnego najwyższe standardy artystyczne i organizacyjne. Reżyserował dramaty Szekspira, Moliera, Wyspiańskiego i Fredry, dbając o doskonałą oprawę plastyczną i muzyczną. Jego działalność przyczyniła się do podniesienia prestiżu Warszawy jako kulturalnej stolicy Polski.
Znaczenie Arnolda Szyfmana dla Warszawy polegało na stworzeniu trwałego modelu teatru artystycznego i narodowego zarazem. Teatr Polski stał się symbolem wysokiej kultury, miejscem, gdzie sztuka spotykała się z ambicją intelektualną miasta, które chciało być europejskie, ale zachować swą polską tożsamość.
