Grupa Skamander powstała w 1919 roku w Warszawie, w atmosferze odradzającej się niepodległej Polski. Do jej najważniejszych członków należeli Julian Tuwim, Antoni Słonimski, Jarosław Iwaszkiewicz, Kazimierz Wierzyński i Jan Lechoń. Skamandryci szybko wyróżnili się nowatorskim podejściem do poezji – odrzucili romantyczny patos, symbolizm i literackie konwenanse. Ich twórczość była świeża, pełna energii i codziennych tematów, przez co stała się bliższa zwykłym czytelnikom.
Warszawskie kawiarnie, zwłaszcza słynna „Pod Pikadorem”, stały się centrum ich spotkań. To tam odbywały się wieczory poetyckie, publiczne odczyty i dyskusje, które przyciągały zarówno artystów, jak i mieszkańców stolicy. Skamandryci chcieli, by poezja była „poezją dnia dzisiejszego”, żywą, reagującą na bieżące wydarzenia i nastroje społeczne.
Znaczenie Skamandrytów dla Warszawy i literatury polskiej jest nie do przecenienia. Ich utwory oddają rytm międzywojennego miasta – pełnego energii, kontrastów i przemian. To właśnie dzięki nim poezja stała się bardziej demokratyczna i nowoczesna, a język literatury – prostszy i bardziej dostępny. Dziś Skamandryci pozostają symbolem twórczej wolności i odwagi artystycznej, a ich wiersze nadal ukazują, jak silnie sztuka może współgrać z duchem swojej epoki.
