Julia Keilowa (1902–1943) była wybitną postacią polskiego wzornictwa i metaloplastyki. Studiowała rzeźbę i wzornictwo na ASP w Warszawie, a już w 1933 roku otworzyła własną pracownię, projektując blisko 400 użytkowych przedmiotów — głównie sztućców i naczyń, produkowanych seryjnie przez warszawskie fabryki Norblin, Fraget czy Henneberg Brothers.
Jej styl art déco szybko zyskał rozgłos: przedmioty codziennego użytku nabrały elegancji i funkcjonalności, zdobiąc stoły warszawskiej klasy średniej i elit. Popularność była tak duża, że już w latach 30. pojawiały się falsyfikaty jej projektów.
Keilowa wprowadzała nowoczesne wzornictwo do przestrzeni codziennego życia mieszkańców stolicy, łącząc estetykę światowych trendów z lokalnym rzemiosłem. Jej projekty charakteryzowały się harmonijnymi proporcjami, prostymi, opływowymi liniami oraz subtelnymi zdobieniami, które nadawały im lekkości i ponadczasowego charakteru. Jej prace, choć w dużej mierze zniszczone w czasie wojny, stały się symbolem aspiracji nowoczesnej Warszawy lat 30., łącząc sztukę, funkcjonalność i innowacyjne podejście do formy.
