Zofia Chomętowska (1902–1991) to jedna z najważniejszych fotografek dwudziestolecia międzywojennego, której prace stały się wyjątkowym świadectwem codziennego życia warszawiaków. W latach 30. była aktywną uczestniczką stołecznego środowiska fotograficznego, m.in. jako członkini Fotoklubu Polskiego i Fotoklubu Warszawskiego. Tuż przed wybuchem wojny, w 1938 roku, jej fotografie zaprezentowano na wystawie „Warszawa wczoraj, dziś i jutro”, zorganizowanej z inicjatywy prezydenta Warszawy Stefana Starzyńskiego w Muzeum Narodowym. Po wojnie powróciła do tematu stolicy — w 1945 roku wzięła udział w wystawie „Warszawa oskarża”, zestawiając swoje zdjęcia przedwojennej Warszawy z obrazami miasta zniszczonego.
Dla Warszawy Chomętowska jest niezwykle ważną kronikarką. Dzięki jej fotografiom możemy nie tylko zobaczyć miasto sprzed zagłady, lecz także zrozumieć jego rozwój i dramatyczny los w czasie wojny. Jej prace pozwalają kolejnym pokoleniom odkrywać i pielęgnować pamięć oraz tożsamość stolicy.
Zofia Chomętowska używała aparatów Leica i Rolleiflex, tworząc czarno-białe kadry o niezwykłej głębi i ostrości. Operowała światłem i cieniem z malarską precyzją, komponując dynamiczne, pełne rytmu obrazy. Jej technika łączyła rzemiosło z artyzmem, nadając fotografiom wyjątkową elegancję i ponadczasowy charakter.
