Na początku XX wieku, szczególnie zaś w okresie międzywojennym, wiele dotychczasowych dzielnic o biednym i robotniczym charakterze powoli i stopniowo zmieniało swoje oblicze. Zmiany te, marginalizowane z uwagi na tragedię II wojny światowej i późniejsze gruntowne procesy modernizacyjne w PRL bywają bardzo często zapominane: A jednak, najeżone fabrycznymi kominami osiedla biedy stopniowo zamieniały się w nowoczesne i zadbane dzielnice mieszkaniowe. Odbywało się to przede wszystkim za sprawą wysiłku zapomnianych dziś ludzi dobrej woli: pionierów i cierpliwych modernizatorów. Do ich grona należy niewątpliwie Józef Poliński – zapalony społecznik z Grochowa oraz powstaniec warszawski.
Urodzony 19 lutego 1891 roku na Grochowie już od najmłodszych lat walczył dla dobra sprawy polskiej. Już jako trzynastolatek Poliński zorganizował huczną manifestację warszawskiej młodzieży w celu upamiętnienia Pięciu Poległych – polskich patriotów zamordowanych przez rosyjskich żołnierzy w 1861 roku. Jako inicjator akcji, został wówczas skatowany przez carską policję: to jednak raczej tylko podsyciło jego zapał do dalszej walki o wolność i sprawiedliwość.
W okresie carskim rodzinny Grochów Polińskiego był dzielnicą nędzy: zdecydowana większość mieszkańców była analfabetami, edukacja (poza jedną niewielką szkołą) w zasadzie nie istniała, ogromna liczba rodzin żyła na skraju głodu. Młody Poliński zajmował się w okresie zaborów m.in. edukowaniem dorosłych analfabetów.
W okresie II Rzeczpospolitej zapał Polińskiego nie opadł: społecznik, za sprawą działalności w Towarzystwie Przyjaciół Grochowa, nieustannie dbał o rozwój społeczny i cywilizacyjny Grochowa. Wraz z innymi członkami towarzystwa współtworzył inicjatywy, które przyniosły dzielnicy realne i namacalne zmiany cywilizacyjne: elektryfikację, wodociągi, budowę kilkunastu szkół, utwardzanie ulic, wprowadzanie linii tramwajowych i autobusowych, dożywianie dzieci z ubogich rodzin i wznoszenie ośrodków zdrowia. W przeciągu 11 lat (od 1920 do 1931 roku) umieralność na Grochowie spadła ponad dwukrotnie: była to niewyłączna, ale bardzo ważna zasługa społecznego zaangażowania Polińskiego. W 1938 roku został on radnym Warszawy: za zasługi odznaczono go m.in. srebrnym Krzyżem Zasługi.
Patriotą i społecznikiem pozostał aż do śmierci w czasie powstania warszawskiego: wcześniej w trakcie okupacji działał w strukturach AK, udzielał również schronienia prześladowanym Żydom.
Wpis powstał w ramach projektu „Dawna kultura Warszawy na Pradze-Południe”, współfinansowanego przez m.st. Warszawę – Dzielnicę Praga-Południe